Psychoedukacja rogerowska
Jeśli chodzi o koncepcje dotyczące psychoedukacja człowieka jako całości, jego osobowości i przyczyny powstawania zaburzeń, kreowały się one u Rogersa w sposób przedstawiony poniżej. U podstaw leżało przekonanie o wrodzonej psychoedukacja dobroci człowieka. To, że staje się on z czasem nieznośny, egoistyczny i agresywny jest wynikiem doświadczeń nabywanych wraz z własnym rozwojem1. Dla ów rozwoju ogromne znaczenie ma kształtowanie się obrazu własnego „ja”, które wyłania się z indywidualnego postrzegania cech charakterystycznych i ważnych dla jednostki oraz z postrzegania stosunków na linii „ja – inni” i poczucia ważności związanego z tym postrzeganiem. Tworzenie się obrazu „ja” jest zdaniem Rogersa procesem płynnym i podlegającym ciągłym zmianom. W pełni rozwinięta osobowość, pozytywny obraz „ja”, wybiera sposób postępowania na podstawie obserwacji i oceny siebie, nie zaś tego co myślą o niej inni ludzie. Związane jest to z wiarą twórcy tego kierunku we wrodzone mechanizmy samoaktualizacji (samorealizacji) i regulacyjny, prowadzące do zdrowych, społecznie pozytywnych wyborów2. Do wyborów tych zaliczyć można oprócz potrzeb fizjologicznych, zaspokojenie również rozwoju duchowego, rozwoju relacji z innymi ludźmi, uczestnictwo w dorobku kulturowym i cywilizacyjnym, nieuleganie presji otoczenia. To psychoedukacja wszystko składa się na kształt osoby, którą Rogers nazywa osobą przystosowaną lub dobrze przygotowaną – ulegającą ciągłym zmianom, rewidującą poglądy na własny temat na podstawie nowych doświadczeń, zadowoloną i chętną do rozwiązywania nowych problemów 3. Powstawanie zaburzeń wiąże się silnie z występującą u klienta zaniżoną samooceną, będącą skutkiem przejmowania zewnętrznych opinii na ważne dla niego kwestie. Jego wyobrażenie o sobie psychoedukacja samym jest w konflikcie z wyobrażeniem o tym jaki być powinien i chciałby być4. W oparciu o to zbudowany został cały system pomocy, posiadający swoje cele, założenia i metody mające za zadanie zlikwidowanie niepożądanych zjawisk pojawiających się u osoby poddającej się terapii. Duży nacisk psychoedukacja kładziony jest na klienta, jego aktualny stan, na teraźniejszość, jego „tu i teraz”. Celem psychoterapii jest wykorzystanie mechanizmów samoaktualizacji i regulacyjnego jako czynników leczących, które uruchamia w sobie sam zainteresowany poprzez odpowiednią postawę prowadzącego spotkanie; doprowadzenie go do stanu osoby przystosowanej. Pacjent w tym psychoedukacja przypadku samodzielnie dokonuje zmiany swoich poglądów i podnosi swoją samoocenę, zwiększa liczbę ocen pozytywnych.