Psychologia czlowieka
Terapia rogersowska jest moim zdaniem wyróżniająca się na tle innych dzięki swemu podejściu do klienta i metodach pracy z nim. Nie traktuje ona człowieka (w dużym uproszczeniu pisząc) jak psychoanaliza skupiająca się na nieświadomych popędach i przeszłości, ani nie sprowadza naszego funkcjonowania do „prostych” odruchów jak czynił to behawioryzm. Ujmuje ona psychologia człowieka całościowo, traktując go jako niepowtarzalną indywidualność, szanując go i pokładając głęboką wiarę w jego możliwości. Głęboki kontakt interpersonalny i szczególny rodzaj więzi jaki nawiązuje się pomiędzy klientem a terapeutą pozwala temu pierwszemu na wniknięcie w swoje prawdziwe „ja” i dokonanie zmiany dzięki ukrytemu wewnętrznemu potencjałowi. Sądzę, iż dzięki poczuciu „bycia kimś” w trakcie terapii pacjenci psychologia odnosili większe i szybsze efekty i sukcesy, a także w trakcie jej trwania towarzyszyło im lepsze samopoczucie niż w przypadku opozycyjnych psychoanalizy i behawioryzmu. Osobną kwestią, która mnie zastanowiła, a do której nie zdołałem nigdzie dotrzeć w celu jej wyjaśnienia, jest występowanie wśród terapeutów rogersowskich syndromu wypalenia zawodowego. Jak wiadomo występuje on w zawodach gdzie nawiązany zostaje intensywny kontakt z innym człowiekiem lub grupą ludzi o charakterze pracy „nad” nim/nimi, a co jak już wiadomo ma tu miejsce. Ciekawi mnie na ile zastosowanie rogersowskiej triady udanej terapii, to jest: empatia, akceptacja, kongruencja, zwiększa bądź też zmniejsza ryzyko wypalenia zawodowego? Każdemu zainteresowanemu psychoterapią polecam zapoznanie się z orientacją psychologia na pacjenta Carla R. Rogersa, gdyż niezależnie od własnych preferencji w tej dziedzinie może ona wiele wnieść do sposobu myślenia o psychoterapii w ogóle.