Psychologia w grupie chorych
Odpowiedź na to pytanie już znamy. Leczenie takie jest uzasadnione i może być w pełni bezpieczne aczkolwiek powinno być prowadzone przez specjalistę. Dysponujemy już szeregiem badań, dotyczących dużych grup chorych, które określają bezpieczeństwo stosowanych leków przeciwdepresyjnych w tej psychologia grupie chorych. Dotyczy to także chorych po zawale serca. Choć badania te ciągle wymagają prowadzenia i dąży się do dalszego uściślenia wiedzy na ten temat, już obecna wiedza pozwala na stosowanie leków przeciwdepresyjnych w grupie osób z chorobami kardiologicznymi. Za najbardziej właściwe uważa się obecnie leki z grupy SSRI. Jako prawdopodobnie wystarczająco bezpieczne psychologia wymienia się także: tianeptynę, moklobemid, mirtazapinę i wenlafaksynę. Jest ciekawa sprawą, że istnieją rzetelne badania, które wskazują, że psychoterapia kognitywna, mająca ostatnio tak dobrą ostatnio prasę, jest nieskuteczna psychologia w pomocy osobom po ciężkich incydentach wieńcowych i zawale. Stwierdzono nawet, że niektóre próby pomocy niefarmakologicznej, zwiększenie kontaktów ze specjalistami (w jednym z badań były to pielęgniarki mające stanowić wsparcie w okresie rehabilitacji) mogą być wręcz szkodliwe. Leczenie przeciwdepresyjne u osób ze współistniejąca depresją i chorobą niedokrwienną serca powoduje poprawę samopoczucia i ogólnej sprawności, może skrócić psychologia okres rehabilitacji i sprzyja odzyskaniu sprawności zawodowej. Nie wiadomo natomiast czy takie leczenie może w znaczący sposób zmienić przebieg samej choroby niedokrwiennej, zasadniczo zmienić rokowanie w tej chorobie i np. uchronić chorego przed znaczącymi incydentami wieńcowymi w przyszłości. Łagodniejszy przebieg choroby wieńcowej jest prawdopodobny, ale dotychczasowe badania tego przekonywująco nie udowodniły. Tym niemniej realna „poprawa życia” tych chorych, zmniejszenie cierpienia, jest wystarczającym powodem, aby psychologia myśleć o leczeniu depresji u osób chorych na chorobę wieńcową, zwłaszcza po dokonanym zawale i nie pozbawiać ich istniejących możliwości pomocy. Leczenie takie powinien prowadzić specjalista psychiatra we współpracy z lekarzem