Psychoterapia Rogersa
Psychoterapia Carla R. Rogersa W niniejszej pracy chciałbym przedstawić pokrótce szkołę psychoterapeutyczną według założeń Carla R. Rogersa. Wstęp pragnąłbym rozpocząć od zaprezentowania historii szkoły i samej osoby Rogersa, która jest z nią nierozerwalnie związana, by w dalszej części przejść do opisu założeń i cech charakterystycznych dla tego kierunku w psychoterapii. Całość opracowania zakończy moja osobista refleksja. O psychoterapii według Rogersa mówi się w inny sposób jako terapia skierowana na pacjenta lub skoncentrowana na pacjencie. Jest to wynikiem założeń ów terapii w której najważniejszą osobą jest klient. Słowo klient zostało celowo tutaj użyte przez twórcę zamiast pacjent aby podkreślić rangę tej osoby i zaznaczyć jej czynny udział i odpowiedzialność za to co się z nią dzieje1. Psychoterapia Rogerowska została stworzona w opozycji do terapii behawioralnej i psychoanalitycznej. Carl Rogers zaczął porządkować i opisywać swoją koncepcję psychoterapii w latach czterdziestych. Jej powstawanie i rozwój uwarunkowane było stopniowymi zmianami w jego życiu i poglądach2, dlatego też założyć można, iż historię terapii skoncentowanej na pacjencie stanowi historia życia jej autora. Carl R. Rogers urodził się 8 stycznia 1902 roku w Chicago, w głęboko wierzącej protestanckiej rodzinie. Kiedy ukończył 12 lat cała rodzina- ze względów wychowawczych –przeprowadziła się na wieś. Jako młody mężczyzna rozpoczął naukę w Union Theological Seminary, by po dwóch latach przenieść się do Teachers College, Columbia University i zająć się tam psychologią kliniczną. Następnym jego krokiem był rok praktyki w Institute for Child Guidance.